یکی اشتباهی وارد این خانه شده . خانه ای که هزار بار به مادرم میگویم به کسی نگوید که من تویش تنهایم . از درگذشته  به آشپزخانه رفته  به گلدان های شمعدانی صورتی ام آب داده ، توی اطاق خواب رفته کاغذ پاره های دست نویسِ خط خطی روی پنجره را پاره کرده  ، آیینه ی مستطیل قاب چوبی را پاک و کتاب هایم را مرتب کرده و رفته ، وقت ِ رفتن هم فراموش کرده پنجره را ببندد ، کلید را که میچرخانم و وارد خانه میشوم باد میکوبد و پرده ها پرواز میکنند . به آشپزخانه میروم چای ساز را روشن میکنم ، اولین چیزی که میبینم گلدان های خیس اند بعد پنجره ی تمیز ِ بدون کاغذ است ، آیینه و کتاب های مرتب شده ، وسط اطاق مینشینم ، کتاب ها را درست مثل خودم بر اساس اندازه ها چیده ، فکر میکنم که کسی جز مادر که شهرستان است کلید خانه را ندارد ، صدای جوشیدن آب از آشپزخانه می آید ، چای ساز با صدا خاموش میشود.

دختر واحدِ کناری انبوه ِ موهای مشکی اش را بالای سرش بسته ، تاپ ِ چارخانه ی سفید و مشکی تنش است و تا نیمه پشت در پنهان شده ، بوی پیازداغ از خانه می آید ، این پا و آن پا میکند و میگوید کسی را ندیده که وارد خانه بشود ، با طعنه می گوید اینطور که تو در را قفل میکنی ارواح هم نمیتوانند داخل شوند . فردا بعد از کلاس وقتی که اذان ظهر توی کوچه میپیچد به خانه میرسم ، آرام پز روشن است و تویش پر از برنج . وحشت پرم میکند ، تمام برنج را توی آشغال دانی خالی میکنم و مینشینم به گریه کردن ، چشمم میخورد به پنجره که دوباره باز مانده .

فردا صبح یکی از کلاس ها تشکیل نمیشود، زود تر از همیشه برمیگردم خانه ، یک جور هایی توی راه ترس دارم ، میخواهم آدم اشتباهی را که به خانه ام میآید غافل گیر کنم ، وارد که میشوم بعد از آشپزخانه وارد اطاق خواب میشوم ، هیچ کس نیست ، تنها روی شیشه ی پنجره ی باز یه تکه کاغذ زرد چسبیده با دست خط ِ خودم : " ** وقتی که نیستی / در به در به دنبال سرم میگردم / میگردم / ناهموار / ناهموار/ چون راهی که به میخانه ختم میشود  "

* Studio under the Eaves. 1903_henri matisse

**غلامرضا بروسان